Νόμος στις ΗΠΑ προστατεύει συγγραφείς και δημοσιογράφους

www.tips-fb.com | Posted in , , , , , | Posted on 2:08 μ.μ.

Για την κατηγορία της συκοφαντίας στο εξωτερικό

Ο αμερικανός πρόεδρος Μπαράκ Ομπάμα ενέκρινε νομοθεσία για την καλύτερη προστασία αμερικανών δημοσιογράφων και συγγραφέων από διώξεις σε χώρες όπου οι νόμοι για συκοφαντία μπορεί να επισύρουν καταδίκες τους, ανακοίνωσε ο Λευκός Οίκος.

Τα δύο Σώματα του Κογκρέσου είχαν εγκρίνει το νομοσχέδιο στα τέλη Ιουλίου για να αντιμετωπισθεί το φαινόμενο που επικαλείται «τουρίστες της συκοφαντίας»: όπως εκτιμούν τα δικαστικά συστήματα της Βρετανίας, της Βραζιλίας, της Αυστραλίας, της Ινδονησίας και της Σιγκαπούρης, μεταξύ άλλων, επιτρέπουν την άδικη καταδίκη αμερικανών δημοσιογράφων και συγγραφέων.

Στο εξής η νέα νομοθεσία απαγορεύει στα αμερικανικά ομοσπονδιακά δικαστήρια να αναγνωρίζουν μία καταδίκη για συκοφαντία που έχει αποφασισθεί σε ξένο δικαστήριο.

Επίσης προστατεύει τα αγαθά ατόμων που κατηγορούνται, διευκολύνοντάς τους να αποφύγουν την καταβολή προστίμων και τόκων αποζημιώσεων.

Οι υποστηρικτές του νόμου τονίζουν πως εντάσσεται στη φιλοσοφία του πρώτου άρθρου του αμερικανικού Συντάγματος, που εγγυάται την ελευθερία της έκφρασης και καθιστά δυσκολότερη την καταδίκη σε συκοφαντία στις ΗΠΑ απ’ ότι σε οποιαδήποτε άλλη χώρα.                                     ΠΗΓΗ:http://www.skai.gr/                                                                                                                           Υ.Γ ΕΝΩ Η ΔΙΚΗ ΜΑΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΕΤΟΙΜΑΖΕΤΑΙ ΝΑ ΜΑΣ ΣΤΕΡΗΣΕΙ ΚΑΙ ΤΗΝ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΦΩΝΗ ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΕΚΦΡΑΣΗΣ...ΤΟ ΔΙΑΔΙΚΤΥΟ ΚΑΙ ΤΑ BLOGS....

Ο dr.SeenG, η... "κλίκα" και ο Γκιόλιας

www.tips-fb.com | Posted in , , , , , , , | Posted on 1:55 μ.μ.

Σα να ξεχάστηκε εύκολα ο Γκιόλιας ε; Η δολοφονία του, ο τρόπος που αυτή στήθηκε, το πως καλύφθηκε από τα μεγάλα ΜΜΕ, τα σενάρια που γράφτηκαν κτλ… Το ίδιο θα ξεχαστεί σε αρκετό καιρό και το Τρωκτικό. Ακόμα παρατηρώ πως υπάρχει το στερητικό σύνδρομο από πολύ κόσμο, αλλά δυστυχώς θα περάσει και το νο1 ελληνικό blog στη λήθη.

Είπα στερητικό σύνδρομο; Χμ… Υπάρχουν κάποιοι καλοθελητές, που στερούμενοι φαντασίας και δημιουργικότητας, αλλά ταλαντούχοι αντιγραφείς και με… επιχειρηματικό πνεύμα, άρπαξαν την ευκαιρία να ξεπατικώσουν το concept του Τρωκτικού και να αυτοχαρακτηριστούν «συνεχιστές του έργου του Γκιόλια». Κι εγώ λέω ότι είμαι συνεχιστής του Χιου Χέφνερ, αλλά μού λείπουν καμιά 15αριά ξανθιές και μια σπιταρόνα στο Beverly Hills.

Παρόλα αυτά, δεν πρέπει να μας ενοχλεί που υπάρχουν πιστά αντίγραφα του Τρωκτικού. Τη δουλειά τους κάνουν. Εξάλλου ότι είναι νόμιμο, είναι και ηθικό. Ας μην είμαστε τόσο φανατικοί επικριτές τους, μπορεί και να κάνουν σωστή δουλειά.

Το αστείο όμως ποιο είναι; Ένας από τους κλώνους του Τρωκτικού (όσο υπάρχει, αυτός ο χαρακτηρισμός θα τον ακολουθεί) κάνει και κήρυγμα blogικής δεοντολογίας (δείτε φωτό παρακάτω). Το ότι το Τρωκτικό προωθούσε τις δημιουργίες μου και του Τρελού Κουνελιού και στη συνέχεια το ότι το Τρελό Κουνέλι προωθεί τώρα τις δικές μου, θεωρείται από τους wannabe Troktiko, ως συνομωσία ή δεν ξέρω κι εγώ τι. Έβαψα παρδαλή την κατσίκα μου και γαμήθηκε στο γέλιο…

Κλικ στην εικόνα για μεγέθυνση
Με το Τρελό Κουνέλι, όπως και με πολλούς άλλους bloggers, μάς συνδέει προσωπική φιλία, πέρα από τα στενά όρια του blogging. Όχι κλώνοι μου, δεν το λέω σε εσάς, αλλά στους αναγνώστες μας. Από εσάς θα ήθελα μόνο να σκεφτείτε ξανά αυτά που γράψατε περί ανταλλαγών κάτω από το τραπέζι. Σας κάνει να φαίνεστε ηλίθιοι. Είναι άδικο για εσάς, γιατί ακόμα δεν ξέρουμε αν όντως είστε.

Εμείς και ο Γκιόλιας
Έχω ακούσει πολλά για τη σχέση τη δική μου, του Κουνελιού αλλά και κάποιων άλλων bloggers με τον συγχωρεμένο και το Τρωκτικό. Ας προβώ λοιπόν σε μια αποκάλυψη που σίγουρα θα την εκμεταλλευτούν κάποιοι για να ρίξουν τη λάσπη τους.

Εγώ, το Τρελό Κουνέλι και ο Enimerwsi.com επρόκειτο να συνεργαστούμε με τον Σωκράτη Γκιόλια και την εφημερίδα που σκόπευε να ξεκινήσει το Σεπτέμβριο. Προσωπικά, να αναφέρω ότι οι συνεδρίες του dr.Seeng, θα μεταφερόντουσαν στο χαρτί. Ο Σωκράτης ήθελε να κρατήσουμε κλειστά τα χαρτιά μας για ευνόητους λόγους, αλλά πλέον δεν υπάρχει λόγος να το κρύβουμε.

Στις 17 Αυγούστου θα ήμασταν παρόντες στο meeting της εφημερίδας ώστε να μιλήσουμε για την παραλίγο συνεργασία μας. Η δολοφονία του Σωκράτη «χάλασε» τα σχέδια.

Αναπόφευκτα θα σκεφτείτε πολλοί από εσάς: «Γι’αυτό σας αναδημοσίευε τόσο τακτικά το Τρωκτικό. Τα είχατε κάνει πλακάκια με τον Γκιόλια». Αν και δε βρίσκω κάτι μεμπτό σ’αυτό, θεωρώ απαραίτητο να επισημάνω πως το Τρωκτικό αναδημοσίευε σχεδόν τους πάντες. Επομένως εμείς οι τρεις δεν είχαμε δα και καμιά ξεχωριστή μεταχείριση.

Απλά με τον καιρό μάς ξεχώρισε από το πλήθος των bloggers (ακούγεται αλαζονικό, αλλά έτσι είναι) και σκέφτηκε πως μπορούμε να κάνουμε μια ωραία συνεργασία. Γκέγκε;

Αντί επιλόγου
Η δολοφονία του Γκιόλια και αυτών που αντιπροσώπευε, μάς σημάδεψε όλους. Εχθρούς και φίλους. Τους τελευταίους μάς θλίβει μόνο ο θάνατος και όχι η απώλεια της «καβάτζας» μας. Κρίμα που αναγκάζομαι να αναφέρω το αυτονόητο, λόγω κάποιων απαράδεκτων ανθρωπάριων.
ΥΓ. Κούνελε, τα λεφτά είναι κάτω από το τραπέζι, αλλά τα έχεσε η γάτα μου. Μην ξεχάσεις να τα στείλεις για ξέπλυμα.ΠΗΓΗ http://www.drseeng.com/

Ποσα θα δινατε για αυτο το αμαξι;

www.tips-fb.com | Posted in , , , , , , | Posted on 1:49 μ.μ.

Αφιερωμένο σε όσους γεννήθηκαν πριν το 1985...

www.tips-fb.com | Posted in , , , , , | Posted on 1:46 μ.μ.

H αλήθεια είναι ότι δεν ξέρω πώς καταφέραμε να επιβιώσουμε. Ήμαστε μια γενιά σε αναμονή: περάσαμε την παιδική μας ηλικία περιμένοντας. Έπρεπε να περιμένουμε δύο ώρες μετά το φαγητό πριν κολυμπήσουμε, δύο ώρες μεσημεριανό ύπνο για να ξεκουραστούμε και τις Κυριακές έπρεπε να μείνουμε νηστικοί όλο το πρωί για να κοινωνήσουμε. Ακόμα και οι... πόνοι περνούσαν με την αναμονή.
Κοιτάζοντας πίσω, είναι δύσκολο να πιστέψουμε ότι είμαστε ακόμα ζωντανοί.
Εμείς ταξιδεύαμε σε αυτοκίνητα χωρίς ζώνες ασφαλείας και αερόσακους. Κάναμε ταξίδια 10 και 12 ωρών, πέντε άτομα σε ένα Φιατάκι και δεν υποφέραμε από το «σύνδρομο της τουριστικής θέσης». Δεν είχαμε πόρτες, παράθυρα, ντουλάπια και μπουκάλια φαρμάκων ασφαλείας για τα παιδιά. Ανεβαίναμε στα ποδήλατα χωρίς κράνη και προστατευτικά, κάναμε ωτο-στοπ, καβαλάγαμε μοτοσικλέτες χωρίς δίπλωμα. Οι κούνιες ήταν φτιαγμένα από μέταλλο και είχαν κοφτερές γωνίες.
Ακόμα και τα παιχνίδια μας ήταν βίαια. Περνάγαμε ώρες κατασκευάζοντας αυτοσχέδια αυτοκίνητα για να κάνουμε κόντρες κατρακυλώντας σε κάποια κατηφόρα και μόνο τότε ανακαλύπταμε ότι είχαμε ξεχάσει να βάλουμε φρένα. Παίζαμε «μακριά γαϊδούρα» και κανείς μας δεν έπαθε κήλη ή εξάρθρωση.
Βγαίναμε από το σπίτι τρέχοντας το πρωί, παίζαμε όλη τη μέρα και δεν γυρνούσαμε στο σπίτι παρά μόνο αφού είχαν ανάψει τα φώτα στους δρόμους. Κανείς δεν μπορούσε να μας βρει. Τότε δεν υπήρχαν κινητά. Σπάγαμε τα κόκαλα και τα δόντια μας και δεν υπήρχε κανένας νόμος για να τιμωρήσει τους «υπεύθυνους». Ανοίγανε κεφάλια όταν παίζαμε πόλεμο με πέτρες και ξύλα και δεν έτρεχε τίποτα. Ήταν κάτι συνηθισμένο για παιδιά και όλα θεραπεύονταν με λίγο ιώδιο ή μερικά ράμματα. Δεν υπήρχε κάποιος να κατηγορήσεις παρά μόνο ο εαυτός σου. Είχαμε καυγάδες και κάναμε καζούρα ο ένας στον άλλος και μάθαμε να το ξεπερνάμε χωρίς να μας δημιουργούνται ψυχολογικά τραύματα.
Τρώγαμε γλυκά και πίναμε αναψυκτικά, αλλά δεν ήμασταν παχύσαρκοι. Ίσως κάποιος από εμάς να ήταν χοντρός και αυτό ήταν όλο.
Μοιραζόμασταν μπουκάλια νερό ή αναψυκτικά ή οποιοδήποτε ποτό και κανένας μας δεν έπαθε τίποτα.
Καμιά φορά κολλάγαμε ψείρες στο σχολείο και οι μητέρες μας το αντιμετώπιζαν πλένοντάς μας το κεφάλι με ζεστό ξύδι.
Δεν είχαμε Playstations, Nintendo 64, 99 τηλεοπτικά κανάλια, βιντεοταινίες με ήχο surround, υπολογιστές ή Ιnternet. Εμείς είχαμε φίλους. Κανονίζαμε να βγούμε μαζί τους και βγαίναμε. Καμιά φορά δεν κανονίζαμε τίποτα, απλά βγαίναμε στο δρόμο και εκεί συναντιόμασταν για να παίξουμε κυνηγητό, κρυφτό, αμπάριζα, μέχρι εκεί έφτανε η τεχνολογία.
Περνούσαμε τη μέρα μας έξω, τρέχοντας και παίζοντας. Φτιάχναμε παιχνίδια μόνοι μας από ξύλα. Χάσαμε χιλιάδες μπάλες ποδοσφαίρου. Πίναμε νερό κατευθείαν από τη βρύση, όχι εμφιαλωμένο και κάποιοι έβαζαν τα χείλη τους πάνω στη βρύση. Κυνηγούσαμε σαύρες και πουλιά με αεροβόλα στην εξοχή, παρά το ότι ήμασταν ανήλικοι και δεν υπήρχαν ενήλικοι για να μας επιβλέπουν. Θεέ μου!
Πηγαίναμε με το ποδήλατο ή περπατώντας μέχρι τα σπίτια των φίλων και τους φωνάζαμε από την πόρτα.. Φανταστείτε το! Χωρίς να ζητήσουμε άδεια από τους γονείς μας, ολομόναχοι εκεί έξω στο σκληρό αυτό κόσμο! Χωρίς κανέναν υπεύθυνο! Πώς τα καταφέραμε;
Στα σχολικά παιχνίδια συμμετείχαν όλοι και όσοι δεν έπαιρναν μέρος έπρεπε να συμβιβαστούν με την απογοήτευση. Κάποιοι δεν ήταν τόσο καλοί μαθητές όσο άλλοι και έπρεπε να μείνουν στην ίδια τάξη. Δεν υπήρχαν ειδικά τεστ για να περάσουν όλοι. Τι φρίκη!
Κάναμε διακοπές τρεις μήνες τα καλοκαίρια και περνούσαμε ατέλειωτες ώρες στην παραλία χωρίς αντηλιακή κρέμα με δείκτη προστασίας 30 και χωρίς μαθήματα ιστιοπλοΐας, τένις ή γκολφ. Φτιάχναμε όμως φανταστικά κάστρα στην άμμο και ψαρεύαμε με ένα αγκίστρι και μια πετονιά.
Ρίχναμε τα κορίτσια κυνηγώντας τα για να τους βάλουμε χέρι, όχι πιάνοντας κουβέντα σε κάποιο chat room και γράφοντας ; ) : D : P
Είχαμε ελευθερία, αποτυχία, επιτυχία και υπευθυνότητα και μέσα από όλα αυτά μάθαμε και ωριμάσαμε. Δεν θα πρέπει να μάς παραξενεύει που τα σημερινά παιδιά είναι κακομαθημένα και χαζοχαρούμενα.
Αν εσύ είσαι από τους «παλιούς». συγχαρητήρια! Είχες την τύχη να μεγαλώσεις σαν παιδί.
ΠΗΓΗ:http://aetos-grevena.blogspot.com/
back to top